Korunma İhtiyacı Olan Çocuklarda Bağlanma

Özet

Erken çocukluk dönemi, bağlanma ilişkilerinin temellendiği ve çocuğun sosyal-duygusal
gelişiminin şekillendiği kritik bir gelişim dönemidir. Bu dönemde bakım veren ile kurulan
ilişkinin niteliği, çocuğun duygusal düzenleme becerileri, sosyal ilişkileri ve ileriki yaşamındaki
psikososyal uyumu üzerinde belirleyici bir rol oynamaktadır. Kurum bakımında büyüyen
çocuklar ise bakım veren değişkenliği, yüksek çocuk-bakım veren oranı ve bireyselleştirilmiş
etkileşimin sınırlılığı gibi nedenlerle bağlanma gelişimi açısından çeşitli risklerle
karşılaşabilmektedir. Bu derleme çalışmasının amacı, kurum bakımında bulunan sıfır-altı yaş
grubu çocukların bağlanma örüntülerine ilişkin araştırmaları incelemek ve mevcut bulguları
bütüncül bir çerçevede değerlendirmektir. Literatür incelendiğinde kurum bakımında büyüyen
çocuklarda güvenli bağlanma oranlarının daha düşük, güvensiz ve özellikle dezorganize
bağlanma örüntülerinin ise daha yüksek olduğu görülmektedir. Bununla birlikte bağlanma
temelli müdahale programları ve bakım veren duyarlılığını artırmaya yönelik uygulamaların
çocukların bağlanma davranışları ve gelişimsel göstergeleri üzerinde olumlu etkiler
oluşturabildiği belirtilmektedir. Türkiye’de ise kurum bakımında bağlanma örüntülerini
doğrudan ele alan çalışmaların sınırlı olduğu ve özellikle erken çocukluk dönemine odaklanan
araştırmalara ihtiyaç duyulduğu görülmektedir. Bu doğrultuda kurum bakımında bulunan
küçük çocukların bağlanma gelişimini destekleyen uygulamaların yaygınlaştırılması ve bu
alanda daha kapsamlı araştırmalar yürütülmesi önerilmektedir.