Sosyal, Beşeri ve İdari Bilimler Dergisi

Dijital Kültür Ortamı Bağlamında Seyyahlık: Dijital İçerik Üreticileri ve Kültürel Diplomasi İlişkisi

Hakan ÇELİKTEN — Sat, 11 Apr 2026 00:00:00 +0000

Geleneksel seyyahlar, gezip gördükleri bölgelerin kültürel, sosyal ve dinî yapıları hakkında
seyahatnameler aracılığıyla ayrıntılı bilgiler sunarak yerel kültürün dış dünyaya aktarılmasında
önemli bir rol üstlenmişlerdir. Günümüzde ise dijital çağın sunduğu teknolojik imkânlar
sayesinde dijital içerik üreticileri benzer işlevleri yeni medya ortamlarında gerçekleştirmektedir.
Youtube, Instagram ve bloglar gibi çeşitli sosyal medya araçlarında içerik üreten bu kişiler, yerel
kültürlerin uluslararası arenada görünürlük kazanmasına aracılık ederek kültürel temsili
dönüştüren yeni bir aracı konuma gelmişlerdir. Bu çalışmada, bir içerik üreticisi olan Mark
Wiens’in Türk mutfağı ile ilgili ortaya koyduğu ürünler kültürel diplomasi bakış açısıyla analiz
edilmiştir. Wiens’in üretimleri betimsel ve içerik analizi yöntemleriyle incelendiğinde, yerel
yemek kültürünün ardındaki tarihsel birikim, toplumsal değerler ve kültürel pratiklerin
uluslararası izleyicilere sistemli bir biçimde aktarıldığı görülmektedir. Bu çerçevede dijital içerik
üreticilerinin, kültürel diplomasi bakımından işlevsel bir rol üstlendikleri; yerel kültürün
uluslararası görünürlüğünü artırarak kültürlerarası iletişimi güçlendirdikleri sonucuna
ulaşılmıştır. Dolayısıyla dijital kültür ortamında üretilen içeriklerin yalnızca bireysel eğlence veya
tüketim amaçlı olmadığı aynı zamanda ulusların kültürel sermayesini destekleyen, kültürel
çeşitliliği görünür kılan ve uluslararası ilişkilerde yumuşak güç unsuru olarak
değerlendirilebilecek stratejik bir işlev taşıdığı söylenebilir.

Avrupa Birliği Dijitalleşme Politikalarının Türk Turizmine Etkileri: Karşılaştırmalı Bir Analiz

Sezai SARIİBRAHİMOĞLU — Sat, 11 Apr 2026 00:00:00 +0000

Bu çalışma, Avrupa Birliği’nin (AB) "Dijital On Yıl 2030" hedefleri doğrultusunda şekillenen
dijitalleşme politikalarının ve "İkiz Dönüşüm" (Twin Transition) stratejilerinin Türk turizmi
üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın temel odağını, AB'nin
DEPLOYTOUR projesi ve Ortak Avrupa Turizm Veri Alanı (ETDS) aracılığıyla hayata geçirmeye
çalıştığı "veri odaklı yönetim" modelinin, Türkiye’nin mevcut dijital turizm ekosistemiyle
uyumluluğu oluşturmaktadır. Literatür taraması ve ikincil veri analizine dayanan çalışma
bulgularına göre AB'nin dijitalleşmeyi stratejik bir ekonomik kaynak olarak konumlandıran "veri
egemenliği" (data sovereignty) yaklaşımı ile Türkiye’nin ise daha çok tanıtım, pazarlama ve
çevrim içi görünürlük odaklı şekilde ele aldığı ortaya konmuştur. Ayrıca, Türkiye’de internet ve
dijital araç kullanımının yüksek olmasına rağmen; bölgeler arası dijital uçurum, 5G
altyapısındaki gecikmeler ve veri paylaşımı konusundaki kurumsal eksikliklerin akıllı turizm
ekosistemine geçişi zorlaştırdığı saptanmıştır. Elde edilen bulgular, Türkiye’nin AB pazarındaki
rekabet gücünü sürdürülebilmesi için dijitalleşmeyi sadece teknik bir araç değil, yeşil dönüşümle
entegre bir sosyo-teknik yönetim modeli olarak yeniden kurgulaması gerektiğini ortaya
koymaktadır.

Korunma İhtiyacı Olan Çocuklarda Bağlanma

Sırma AYDIN NAKAŞ- Ayşe Belgin AKSOY — Sat, 11 Apr 2026 00:00:00 +0000

Erken çocukluk dönemi, bağlanma ilişkilerinin temellendiği ve çocuğun sosyal-duygusal
gelişiminin şekillendiği kritik bir gelişim dönemidir. Bu dönemde bakım veren ile kurulan
ilişkinin niteliği, çocuğun duygusal düzenleme becerileri, sosyal ilişkileri ve ileriki yaşamındaki
psikososyal uyumu üzerinde belirleyici bir rol oynamaktadır. Kurum bakımında büyüyen
çocuklar ise bakım veren değişkenliği, yüksek çocuk-bakım veren oranı ve bireyselleştirilmiş
etkileşimin sınırlılığı gibi nedenlerle bağlanma gelişimi açısından çeşitli risklerle
karşılaşabilmektedir. Bu derleme çalışmasının amacı, kurum bakımında bulunan sıfır-altı yaş
grubu çocukların bağlanma örüntülerine ilişkin araştırmaları incelemek ve mevcut bulguları
bütüncül bir çerçevede değerlendirmektir. Literatür incelendiğinde kurum bakımında büyüyen
çocuklarda güvenli bağlanma oranlarının daha düşük, güvensiz ve özellikle dezorganize
bağlanma örüntülerinin ise daha yüksek olduğu görülmektedir. Bununla birlikte bağlanma
temelli müdahale programları ve bakım veren duyarlılığını artırmaya yönelik uygulamaların
çocukların bağlanma davranışları ve gelişimsel göstergeleri üzerinde olumlu etkiler
oluşturabildiği belirtilmektedir. Türkiye’de ise kurum bakımında bağlanma örüntülerini
doğrudan ele alan çalışmaların sınırlı olduğu ve özellikle erken çocukluk dönemine odaklanan
araştırmalara ihtiyaç duyulduğu görülmektedir. Bu doğrultuda kurum bakımında bulunan
küçük çocukların bağlanma gelişimini destekleyen uygulamaların yaygınlaştırılması ve bu
alanda daha kapsamlı araştırmalar yürütülmesi önerilmektedir.

15 Temmuz Sonrası Jandarma Teşkilatında Yapısal Değişim ve Etkileri

Çağatay AK- Özcan SEZER — Sat, 11 Apr 2026 00:00:00 +0000

Bu çalışma, 15 Temmuz Darbe Girişimi sonrasında Türk güvenlik bürokrasisinde meydana gelen yapısal dönüşümü, Jandarma Genel Komutanlığı (JGK) örneği üzerinden çok boyutlu bir yaklaşımla incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada başta 2803 sayılı Jandarma Teşkilat, Görev ve Yetkileri Kanunu olmak üzere, 668 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ve sonrasında yürürlüğe giren düzenlemeler, tarihsel süreklilik ve kırılma noktaları dikkate alınarak analitik bir değerlendirmeye tabi tutulmuştur. İnceleme sürecinde normatif metinler yalnızca hukuki içerikleri bakımından değil; aynı zamanda güvenlik yönetimi anlayışında meydana gelen paradigma değişimini yansıtan metinler olarak ele alınmıştır. Çalışma, Jandarma Teşkilatı’nın kökenlerini Tanzimat Dönemi’ne kadar geri götürmekte ve Cumhuriyet boyunca sürdürülen askerî karakterin kurumsal hafıza üzerindeki etkisini arka plan verisi olarak kabul etmektedir. Bununla birlikte analiz, esas olarak 2016 sonrası döneme odaklanmakta özellikle hiyerarşik bağlılık yapısındaki değişim, personel rejiminin yeniden yapılandırılması ve eğitim sisteminin sivilleşme ekseninde dönüşümünü ele almaktadır. Bu çerçevede, askerî disiplin ile sivil bürokratik esneklik arasında kurulan yeni dengenin, kurumsal performans üzerindeki etkileri tartışılmaktadır. Özellikle sivil otoriteye doğrudan bağlılık, karar alma süreçlerinde şeffaflığı artırmakta ve güvenlik politikalarının toplumsal meşruiyet zeminini güçlendirmektedir. Bununla birlikte, köklü askerî gelenek ile sivil yönetim pratikleri arasındaki etkileşim, kurum içinde yeni bir kurumsal kültür arayışını beraberinde getirmektedir. Jandarma Teşkilatı’nın geçirdiği dönüşümün yalnızca idari bir yeniden yapılandırma olarak değil, aynı zamanda Türkiye’nin güvenlik yönetişimi anlayışında meydana gelen daha geniş ölçekli bir paradigma değişiminin parçası olarak değerlendirilmesi gerektiği bu çalışmada ileri sürülmektedir.